Paradox of Pain

ความทุกข์และความสุขก็เหมือนแสงอาทิตย์
ถึงเวลามันจะมา มันก็มา
แล้วเดี๋ยวมันก็ไป
แล้วก็กลับมาอีก…วนเวียนซ้ำๆ

สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ทำได้เพียงแค่เฝ้ามอง แต่อ่อนแอเกินกว่าจะฝืนบังคับ

เรารักแสงสว่าง…มันช่างสดใส อบอุ่น นุ่มนวล
แต่ก็ไม่อาจรั้งให้อยู่กับเราได้ตลอด
ทำได้เพียงสร้างแสงไฟปลอมๆ ไว้หลอกตัวเอง
…ว่าเรายังมีมันอยู่ บางอย่างมันหายไป จบไปนานแล้ว
เหลือแค่เพียงสิ่งปลอมๆ ที่ใจสร้างขึ้นมา
….หลอกตัวเองซ้ำๆ

ช่วงเวลาที่ทุกอย่างกำลังเปลี่ยน
แสงสว่างกำลังจะเลือนหาย
ความสุขคล้ายลูกโป่งที่กำลังลอยหลุดมือ
เรากลัว…เราไม่อยากยอมรับว่ามันจะเกิดขึ้น
เราอยากวิ่งหนี

แต่น่าแปลก
ช่วงเวลาพระอาทิตย์ลับเหลี่ยมฟ้า กลับเป็นช่วงเวลาที่สวยงามที่สุด ณ วันหนึ่ง
ณ ชีวิตหนึ่ง

จากไดอารี่ที่เราเคยเขียนตอนนั่งดูพระอาทิตย์ตกดินที่ไหนสักแห่ง

Advertisements

Comments are closed.

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

%d bloggers like this: